Home and Away

Maandag was het vroeg opstaan om op de tour richting Exmouth te vertrekken. Al snelde legde ik in de bus contact met de Amerikaanse Mekenzie, een meisje dat ook psychologie studeert en voor een half jaar studeert aan de oostkust. De rest van de groep bestond uit verschillende nationaliteiten: Japanners, hollanders (hoe kon het ook anders), zwitsers, canadezen,... Het was in ieder geval een heel aangename groep. Onze eerste stop was Pinnacles Desert in het Nambung Nationaal Park. Dit was een woestijngebied met duizenden geelkleurige zandstenen pilaren. Na de lunch zijn we in de duinen gaan sandboarden. Heel leuk om te doen, maar het zand zat achteraf echt overal. Na een lekkere BBQ die avond zijn we allemaal vroeg ons bedje ingekropen. De volgende dag stond er weer veel op het programma: we hebben een wandeling gemaakt in Murchison Gorge, een heel mooi en rustige plek. Achteraf zijn we nog naar 'Nature's Window' gewandeld, waar de fotosessies begonnen. Na een korte stop in Shell Beach, een strand dat bestond uit de meest kleine schelpjes die ik ooit heb gezien, reden we door naar Monkey Mia. Woensdagochtend stonden de wereldbekende Monkey Mia-dolfijnen op het programma. Elke ochtend komen een 5-tal wijfjes met hun kleintjes naar het strand om gevoederd te worden door de toeristen. Ik was een van de gelukkigen die naar voor mocht komen om een van de dolfijnen een visje te geven. Na nog eventjes gezwommen te hebben in de zee was het een lange rit richting Coral Bay. Voor de volgende dag had ik een trip geboekt om met manta rays (ik ken de juiste vertaling niet) te zwemmen. Een vliegtuig ging op zoek om deze grote dieren te spotten, maar we hebben niet zoveel geluk gehad. Doordat er die dag zoveel wind was zaten de manta rays waarschijnlijk in de diepere oceaan waardoor het moeilijk was om ze te vinden. We zijn dan gaan snorkelen op een plek waar veel haaien zaten en ik denk dat ik er wel ongeveer 15 heb gezien. Dit maakte de teleurstelling van de manta rays zeker goed! We reden nog door tot Exmouth, waar we 2 nachten zouden verblijven. Een aantal van de groep had voor vrijdag het zwemmen met walvishaaien geboekt, maar ik en de rest van onze groep hadden wat snorkelgerief gehuurd en zijn in Turquoise Bay gaan snorkelen tussen de meest kleurrijke koralen en vissen.
Zaterdag was het om half 7 al vertrekken en was het voornamelijk een dagje rijden terug richting Perth. Voor onze laatste avond samen verbleven we op een boerderij waar onze gastvrouw ons een gerecht met kangoeroe had gemaakt. De laatste dag werd nog een leuke dag met een stop in Principality of Hutt River. Dit is een zelfuitgeroepen onafhankelijke natie die dit jaar 40 jaren bestaat en waarvan Prins Leonard aan het hoofd staat. Hoe is dit tot stand gekomen (de uitleg heb ik even overgenomen van wikipedia :) )?: "Graanboer Leonard George Casley had in 1969 al enige jaren onenigheid met de Australische overheid over het verhogen van de graanquota. In 1970 kon hij zijn bedrijf en zijn personeel niet meer in stand houden omdat er te weinig inkomsten waren door de strenge quota. Maar Casley vond een maas in de Australische wet; bij rechtstreekse economische dreiging mocht men zelfbestuur uitroepen. Casley vond de graanquota een rechtstreekse economische dreiging, dus scheidde hij zich af van het Gemenebest van Australië. Dit leidde tot vele rechtszaken tussen de Australische overheid en Leonard George Casley en zijn vrouw, Shirley, die stuk voor stuk gewonnen werden door het echtpaar. Op 21 april 1970 werd The Principality of the Hutt River Province uitgeroepen met als staatshoofd Prins Leonard I." Zelf vond ik het een zeer komische man die zelfs een oorlog heeft uitgeroepen met Australie en zijn eigen geld, postzegels en zelfs paspoortstempel heeft ontworpen.
Onze laatste stop voor Perth was het bezoek aan 2 vrouwen die gewonde dieren verzorgden op hun domein. In australie zie je overal langs de weg borden staan met telefoonnummers die je kan bellen indien je een gewond dier langs de weg ziet. We kregen allemaal een zakje met noten en mochten de kangoeroes, emoes, herten, kamelen enz eten gaan geven. Degenen die mij goed genoeg kennen zullen wel weten dat ik daar uren had kunnen rondlopen :).

Voor de rest zijn het nog de 2 laatste daagjes op te vullen in Perth (waarschijnlijk aan het strand en in de shoppingscentra's). Donderdag neem ik dan het vliegtuig richting Belgie! Tot snel allemaal. Kus

The One with Uluru

Na een stevig ontbijtje en het inslaan van een grote voorraad water begonnen we maandagmiddag aan onze roadtrip door de outback naar Uluru en Alice Springs. Zoals de aussies ons al zeiden: A whole lot of nothing (het zal dan ook een korte uitleg zijn deze keer). De enkele tegenliggers werden allemaal in typische outback-style begroet door even het handje (of 2 vingers) op te steken. En buiten Barbara en ik, waren er enkel wat koeien langs de weg, een kangoeroe en een aboriginal-man die ineens midden op de weg stond. Toch was het een hele ervaring en vooral 'a whole lot of fun'. We waren wel blij toen we woensdag eindelijk aankwamen aan onze camping. Die namiddag hebben we aan het zwembad gelegen en uitgerust om 's avonds te genieten van de zonsondergang bij Uluru wanneer de rots oranje kleurt. De volgende ochtend was het vroeg opstaan om de zonsopgang te kunnen zien en Uluru een dieprode kleur krijgt. We hebben dan nog een wandeling helemaal rond Uluru gemaakt (ongeveer 10 km) en zijn dan doorgereden naar Alice Springs. Die avond hadden Barbara en ik ons laatste avondmaal. Barbara vertrok zaterdag op een groepstour naar Darwin en Joke nam het vliegtuig naar Perth.
Op het vliegtuig naar Perth zat er een man naast mij die 2 weken had moeten rondreizen voor zijn werk. We waren aan de praat geraakt en al snel werd ik uitgenodigd op zijn 'welkom thuis-lunch'met de hele familie en al zijn vrienden. Voordat ik West-Australie echter binnen mocht werd ik eerst tegengehouden door de douane. Een speurhond kwam naast mij zitten en ik moest heel mijn rugzak leeghalen. Het bleek uiteindelijk om een stomme appel te gaan en na een waarschuwing mocht ik gewoon verder. De lunch bij Ben en zijn gezin was zeer gezellig. Ze zijn afkomstig uit Nederland maar hebben heel lang in Zimbabwe gewoond totdat ze zijn moeten vluchten naar Australie. Hele interessante verhalen. Na de lunch hebben ze mij nog meegenomen om een aantal leuke plekjes te laten zien en afgezet aan mijn hostel. Morgen begint voor mij een groepstour naar Exmouth voor 7 dagen. Het zal vermoeiend zijn, maar ik kijk er naar uit!

Tot over een weekje!

Wicked!!

Na twee weken zitten we nu in de bibliotheek van Adelaide en kan ik eindelijk de blog nog eens aanvullen...
In Sydney hebben we onze 'Wicked Camper', een oud en versleten ding maar met veel charme, afgehaald en zijn we aan ons australisch avontuur begonnen. Onze eerste stop was Canberra, waar we het parlement bezochten. Ondanks dat dit de hoofdstad is van Australie lag het er maar verlaten bij en zijn we hier niet zo lang gebleven. We zijn dan richting Lakes Entrance gereden waar we maandag een mooie wandeling (op blote voeten) maakten. De volgende dag hebben we het natuurpark Wilsons Prom bezocht. Door de bosbranden van vorig jaar was er veel vernietigd, maar eigenlijk had dat ook wel iets speciaals. We maakten een wandeling door een eucalyptus forest in de hoop een koala te spotten (zonder succes), maar hebben wel een aantal wombats gezien. Schattige beestjes!
Vanuit Wilson's Prom reden we al richting Melbourne met een korte stop in Philip Island, waar we een chocolat factory bezochten. We vonden echter geen camping meer en moesten dus overnachten langs de straat. We gingen die avond lekker eten in een indisch restaurant en op het einde van de avond bleek dat een anonieme weldoener onze rekening had betaald! Zoiets mag nog meer gebeuren vonden we!
In Melbourne bezochten we oa de botanical gardens, liepen door de gezellige wijk Fitzroy en zagen de film Alice in Wonderland in 3D. Die zondag vierden we, samen met onze kamergenote Teresa, Pasen en Barbara's verjaardag met een uitgebreide champagnebrunch.
Maandag begonnen we aan de Great Ocean Road, volgens vele de mooiste weg in Australie vanwege de vele surfstranden en de ruige en ongerepte kust. Onderweg zagen we onder andere de bekende Twelve Apostles en Loch Ard Gorge. Zeer mooi!
Door het slechte weer (veel regen en koude) besloten we meer landinwaarts te trekken en de stranden aan ons voorbij te laten gaan. Woensdag hebben we Suzanne aan de bushalte afgezet omdat ze donderdag haar vliegtuig in Adelaide naar huis had en trokken Joke en Barbara verder naar het nationaal park 'The Grampians'. Hier zagen we onze roommate teresa van in Melbourne terug en kregen we eindelijk kangoeroes te zien! We kregen al schrik dat we naar huis moesten zonder deze dieren gezien te hebben. Vrijdag bleef het aan een stuk door regenen en gingen we op zoek naar een binnenactiviteit: de Naracoorte Caves is de enigste plek in South Australia die op de lijst van werelderfgoed staat. En deze plaats hebben ze zeker en vast verdiend: niet alleen waren de grotten zeer mooi, maar het vinden van 20 ton aan fossielen in de jaren '60 maakte dit bezoek zeker de moeite waard. We zagen de voorlopers van de kangoeroes en een wombat die zo'n 2.5 ton gewogen moest hebben.
Zodadelijk beginnen we aan de lange rit door de woestijn naar Ayers Rock en Alice Springs (en de flying doctors!). We kijken uit naar het warmere weer!

Veel liefs!