Home and Away

Maandag was het vroeg opstaan om op de tour richting Exmouth te vertrekken. Al snelde legde ik in de bus contact met de Amerikaanse Mekenzie, een meisje dat ook psychologie studeert en voor een half jaar studeert aan de oostkust. De rest van de groep bestond uit verschillende nationaliteiten: Japanners, hollanders (hoe kon het ook anders), zwitsers, canadezen,... Het was in ieder geval een heel aangename groep. Onze eerste stop was Pinnacles Desert in het Nambung Nationaal Park. Dit was een woestijngebied met duizenden geelkleurige zandstenen pilaren. Na de lunch zijn we in de duinen gaan sandboarden. Heel leuk om te doen, maar het zand zat achteraf echt overal. Na een lekkere BBQ die avond zijn we allemaal vroeg ons bedje ingekropen. De volgende dag stond er weer veel op het programma: we hebben een wandeling gemaakt in Murchison Gorge, een heel mooi en rustige plek. Achteraf zijn we nog naar 'Nature's Window' gewandeld, waar de fotosessies begonnen. Na een korte stop in Shell Beach, een strand dat bestond uit de meest kleine schelpjes die ik ooit heb gezien, reden we door naar Monkey Mia. Woensdagochtend stonden de wereldbekende Monkey Mia-dolfijnen op het programma. Elke ochtend komen een 5-tal wijfjes met hun kleintjes naar het strand om gevoederd te worden door de toeristen. Ik was een van de gelukkigen die naar voor mocht komen om een van de dolfijnen een visje te geven. Na nog eventjes gezwommen te hebben in de zee was het een lange rit richting Coral Bay. Voor de volgende dag had ik een trip geboekt om met manta rays (ik ken de juiste vertaling niet) te zwemmen. Een vliegtuig ging op zoek om deze grote dieren te spotten, maar we hebben niet zoveel geluk gehad. Doordat er die dag zoveel wind was zaten de manta rays waarschijnlijk in de diepere oceaan waardoor het moeilijk was om ze te vinden. We zijn dan gaan snorkelen op een plek waar veel haaien zaten en ik denk dat ik er wel ongeveer 15 heb gezien. Dit maakte de teleurstelling van de manta rays zeker goed! We reden nog door tot Exmouth, waar we 2 nachten zouden verblijven. Een aantal van de groep had voor vrijdag het zwemmen met walvishaaien geboekt, maar ik en de rest van onze groep hadden wat snorkelgerief gehuurd en zijn in Turquoise Bay gaan snorkelen tussen de meest kleurrijke koralen en vissen.
Zaterdag was het om half 7 al vertrekken en was het voornamelijk een dagje rijden terug richting Perth. Voor onze laatste avond samen verbleven we op een boerderij waar onze gastvrouw ons een gerecht met kangoeroe had gemaakt. De laatste dag werd nog een leuke dag met een stop in Principality of Hutt River. Dit is een zelfuitgeroepen onafhankelijke natie die dit jaar 40 jaren bestaat en waarvan Prins Leonard aan het hoofd staat. Hoe is dit tot stand gekomen (de uitleg heb ik even overgenomen van wikipedia :) )?: "Graanboer Leonard George Casley had in 1969 al enige jaren onenigheid met de Australische overheid over het verhogen van de graanquota. In 1970 kon hij zijn bedrijf en zijn personeel niet meer in stand houden omdat er te weinig inkomsten waren door de strenge quota. Maar Casley vond een maas in de Australische wet; bij rechtstreekse economische dreiging mocht men zelfbestuur uitroepen. Casley vond de graanquota een rechtstreekse economische dreiging, dus scheidde hij zich af van het Gemenebest van Australië. Dit leidde tot vele rechtszaken tussen de Australische overheid en Leonard George Casley en zijn vrouw, Shirley, die stuk voor stuk gewonnen werden door het echtpaar. Op 21 april 1970 werd The Principality of the Hutt River Province uitgeroepen met als staatshoofd Prins Leonard I." Zelf vond ik het een zeer komische man die zelfs een oorlog heeft uitgeroepen met Australie en zijn eigen geld, postzegels en zelfs paspoortstempel heeft ontworpen.
Onze laatste stop voor Perth was het bezoek aan 2 vrouwen die gewonde dieren verzorgden op hun domein. In australie zie je overal langs de weg borden staan met telefoonnummers die je kan bellen indien je een gewond dier langs de weg ziet. We kregen allemaal een zakje met noten en mochten de kangoeroes, emoes, herten, kamelen enz eten gaan geven. Degenen die mij goed genoeg kennen zullen wel weten dat ik daar uren had kunnen rondlopen :).

Voor de rest zijn het nog de 2 laatste daagjes op te vullen in Perth (waarschijnlijk aan het strand en in de shoppingscentra's). Donderdag neem ik dan het vliegtuig richting Belgie! Tot snel allemaal. Kus

The One with Uluru

Na een stevig ontbijtje en het inslaan van een grote voorraad water begonnen we maandagmiddag aan onze roadtrip door de outback naar Uluru en Alice Springs. Zoals de aussies ons al zeiden: A whole lot of nothing (het zal dan ook een korte uitleg zijn deze keer). De enkele tegenliggers werden allemaal in typische outback-style begroet door even het handje (of 2 vingers) op te steken. En buiten Barbara en ik, waren er enkel wat koeien langs de weg, een kangoeroe en een aboriginal-man die ineens midden op de weg stond. Toch was het een hele ervaring en vooral 'a whole lot of fun'. We waren wel blij toen we woensdag eindelijk aankwamen aan onze camping. Die namiddag hebben we aan het zwembad gelegen en uitgerust om 's avonds te genieten van de zonsondergang bij Uluru wanneer de rots oranje kleurt. De volgende ochtend was het vroeg opstaan om de zonsopgang te kunnen zien en Uluru een dieprode kleur krijgt. We hebben dan nog een wandeling helemaal rond Uluru gemaakt (ongeveer 10 km) en zijn dan doorgereden naar Alice Springs. Die avond hadden Barbara en ik ons laatste avondmaal. Barbara vertrok zaterdag op een groepstour naar Darwin en Joke nam het vliegtuig naar Perth.
Op het vliegtuig naar Perth zat er een man naast mij die 2 weken had moeten rondreizen voor zijn werk. We waren aan de praat geraakt en al snel werd ik uitgenodigd op zijn 'welkom thuis-lunch'met de hele familie en al zijn vrienden. Voordat ik West-Australie echter binnen mocht werd ik eerst tegengehouden door de douane. Een speurhond kwam naast mij zitten en ik moest heel mijn rugzak leeghalen. Het bleek uiteindelijk om een stomme appel te gaan en na een waarschuwing mocht ik gewoon verder. De lunch bij Ben en zijn gezin was zeer gezellig. Ze zijn afkomstig uit Nederland maar hebben heel lang in Zimbabwe gewoond totdat ze zijn moeten vluchten naar Australie. Hele interessante verhalen. Na de lunch hebben ze mij nog meegenomen om een aantal leuke plekjes te laten zien en afgezet aan mijn hostel. Morgen begint voor mij een groepstour naar Exmouth voor 7 dagen. Het zal vermoeiend zijn, maar ik kijk er naar uit!

Tot over een weekje!

Wicked!!

Na twee weken zitten we nu in de bibliotheek van Adelaide en kan ik eindelijk de blog nog eens aanvullen...
In Sydney hebben we onze 'Wicked Camper', een oud en versleten ding maar met veel charme, afgehaald en zijn we aan ons australisch avontuur begonnen. Onze eerste stop was Canberra, waar we het parlement bezochten. Ondanks dat dit de hoofdstad is van Australie lag het er maar verlaten bij en zijn we hier niet zo lang gebleven. We zijn dan richting Lakes Entrance gereden waar we maandag een mooie wandeling (op blote voeten) maakten. De volgende dag hebben we het natuurpark Wilsons Prom bezocht. Door de bosbranden van vorig jaar was er veel vernietigd, maar eigenlijk had dat ook wel iets speciaals. We maakten een wandeling door een eucalyptus forest in de hoop een koala te spotten (zonder succes), maar hebben wel een aantal wombats gezien. Schattige beestjes!
Vanuit Wilson's Prom reden we al richting Melbourne met een korte stop in Philip Island, waar we een chocolat factory bezochten. We vonden echter geen camping meer en moesten dus overnachten langs de straat. We gingen die avond lekker eten in een indisch restaurant en op het einde van de avond bleek dat een anonieme weldoener onze rekening had betaald! Zoiets mag nog meer gebeuren vonden we!
In Melbourne bezochten we oa de botanical gardens, liepen door de gezellige wijk Fitzroy en zagen de film Alice in Wonderland in 3D. Die zondag vierden we, samen met onze kamergenote Teresa, Pasen en Barbara's verjaardag met een uitgebreide champagnebrunch.
Maandag begonnen we aan de Great Ocean Road, volgens vele de mooiste weg in Australie vanwege de vele surfstranden en de ruige en ongerepte kust. Onderweg zagen we onder andere de bekende Twelve Apostles en Loch Ard Gorge. Zeer mooi!
Door het slechte weer (veel regen en koude) besloten we meer landinwaarts te trekken en de stranden aan ons voorbij te laten gaan. Woensdag hebben we Suzanne aan de bushalte afgezet omdat ze donderdag haar vliegtuig in Adelaide naar huis had en trokken Joke en Barbara verder naar het nationaal park 'The Grampians'. Hier zagen we onze roommate teresa van in Melbourne terug en kregen we eindelijk kangoeroes te zien! We kregen al schrik dat we naar huis moesten zonder deze dieren gezien te hebben. Vrijdag bleef het aan een stuk door regenen en gingen we op zoek naar een binnenactiviteit: de Naracoorte Caves is de enigste plek in South Australia die op de lijst van werelderfgoed staat. En deze plaats hebben ze zeker en vast verdiend: niet alleen waren de grotten zeer mooi, maar het vinden van 20 ton aan fossielen in de jaren '60 maakte dit bezoek zeker de moeite waard. We zagen de voorlopers van de kangoeroes en een wombat die zo'n 2.5 ton gewogen moest hebben.
Zodadelijk beginnen we aan de lange rit door de woestijn naar Ayers Rock en Alice Springs (en de flying doctors!). We kijken uit naar het warmere weer!

Veel liefs!

No Worries

Alweer even geleden, we zijn ondertussen al bijna een week in Sydney. De laatste dagen in Nieuw Zeeland hebben we eigenlijk niet veel gedaan. In Christchurch was er dan ook niet veel te doen. Enkelen zeiden ons dat je voor de steden niet naar Nieuw Zeeland moet komen en we moeten eigenlijk wel zeggen dat dit klopt. Toch had Christchurch zeker charme. We hadden ook wat tijd om uit te rusten wat we wel konden gebruiken na al die weken rondreizen. Hoogtepunten waren het vieren van Saint Patrick's day en de koffieklets met de kerels die we kenden van het Wildfood festival. De vlucht naar Sydney was een piece of cake voor ons, 3u vliegen lijkt ons niks meer.
De eerste dag is Sydney hadden we een lichte aanpassingsstoornis, zo'n drukke stad waren we eigenlijk niet meer gewoon. We kochten die dag een kaart waar we de volgende 2 dagen verschillende activiteiten mee konden doen en liepen voor de rest wat rond in de botanische tuinen en hyde park waar we minstens 5 huwelijksparen zagen waardoor we zelf begonnen weg te dromen over mooie jurken. In de twee dagen erna deden we een marathon van activiteiten. De eerste dag gingen we naar het bekende opera house en kregen we een rondleiding, waarna we een rondleiding kregen in the rocks, het oudste gedeelte van Sydney, daarna maakten we een boottocht in de haven en daarna bezochten we nog het wildlife centre en aquarium. Onze dag eindigde in de het zwembad en de sauna van ons hostel, zalig! De tweede dag gingen we naar het olympisch park en kregen we een rondleiding in het stadium en we bezochten ook de atletiekpiste en aquatic centre. Terug in het centrum gingen we nog naar de Chinese tuin, bezochten we nog een museum, gingen we helemaal naar boven op de Sydney tower en eindigden we onze dag met cinema.
Normaal gezien wilden we dinsdag met onze camper vertrekken maar de regeling ervan verliep niet zo vlot. Die dag hebben we een Belgisch meisje leren kennen in ons hostel, Barbara, die even later onze nieuwe reispartner werd. De camper werd die dag ook geregeld en nu vertrekken we vrijdag vanuit Sydney naar het Zuiden van Australie. Woensdag bezochten we chocolaterie Boon, waarvan de uitbater in chocolaterie Boon heeft gewerkt die in Hasselt gevestigd is. We haalden daar ons cacao tekort in en liepen erna wat verder rond in de buitenwijken van Sydney die gelukkig veel rustiger (en mooi)waren. Vandaag willen we graag een bezoekje brengen aan het strand, over de temperatuur moeten we niet klagen, maar de laatste dagen is het jammer genoeg wat bewolkt.
Vele groetjes!
(Voor degenen die het nog niet wisten, Joke is terug in het land op 30 april en Suzanne op 22 april)

Good as Gold

Vorige dinsdag verbleven we nog even in Queenstown want Suzanne waagde die dag een sprongetje van de Kawarau Bridge. Joke hoefde dit niet meer te doen want die had al een grotere sprong gewaagd in Zuid Afrika. Foto's zullen nog volgen, maar momenteel hebben we even problemen met het uploaden ervan. Na de bungy reden we richting Wanaka waar we 's avonds dineerden bij Dots en Nora en erg lekkere wijn dronken van 'Cloudy Bay', een wijngaard die we toevallig zelf bezocht hadden enkele weken voordien.
Woensdagochtend ontbeten we aan het mooie meer van Wanaka, en alweer werden we vergezeld door eenden, maar langer dan dat konden we niet blijven want andere zaken stonden op ons te wachten. Die dag passeerden we nog in Haast en maakten een stop bij de Fox Glacier om uiteindelijk 's avonds toe te komen in Franz Josef waar we het plan hadden de volgende dag een lange wandeling te maken naar de gletsjer. We begonnen donderdag met volle moed aan een wandeling, maar die duurde echter veel minder lang dan verwacht, onder andere doordat we niet meer verder mochten wandelen vanaf een bepaalde plek ('danger'). De gletsjers zelf waren als we heel eerlijk mogen zijn, minder spectaculair dan we verwacht hadden. Maar om de gletsjers deftig te zien moet je eigenlijk betaalde begeleide wandelingen doen of een helikoptervlucht maken. Om de resterende tijd op te vullen besloten we dan maar om ons te verwennen en naar de hot water pools te gaan. Dit keer was het wel betalend en niet zomaar in de natuur te vinden, maar het was het waard, alhoewel sommige baden te warm waren.
Vrijdag reden we naar Hokitika, een stadje die bekend staat voor de jade en daar bezochten we het jade museum en gingen we naar verschillende winkeltjes. In Hokitika was er die avond en de zaterdag het 'wild food festival' waar we wel graag naartoe wilden, maar het leek ons toch iets teveel geld, plus we hadden al andere plannen. Die avond reden we nog richting Arthur's Pass, maar bleven overnachten in het minidorpje Jacksons aangezien er geen campings in Arthur's Pass waren. Het lot was ons echter gunstig gezind want die avond ontmoetten we 4 mannen die de volgende dag naar het festival in Hokitika gingen en daar een kraampje hadden. Ze hadden 2 kaarten over en voila, daar was onze toegang tot het festival. In ruil moesten we wat van hun waar helpen verkopen: hertenworst met vleessaus. Het festival zelf was erg leuk, we aten lekkere en rare dingen, keken naar de grappige mensen (daar is het de gewoonte om verkleed rond te lopen), ...
Zondag reden we uiteindelijk naar Arthur's Pass waar we een wandeling of eerder een beklimming van enkele uurtjes maakten, maar het uitzicht was de inspanning waard. Erna reden we naar Akaroa, een klein Frans getint stadje aan de kust dichtbij Christchurch. Daar aangekomen gingen we lekker uiteten in Vangionis, een italiaans restaurant en o wat waren het lekkere pizzas en lekkere tiramisu. We kropen relatief vroeg in ons bed want de volgende moesten we vroeg op omdat ... (tromgeroffel) we gingen zwemmen met dolfijnen! In Akaroa leeft dan ook de zeldzame Hector dolfijn. We vonden het beide een onvergetelijke ervaring, het enige wat minder aangenaam was, waren (alweer) de weersomstandigheden. Ons evenwichtsorgaan en maag werden weer op de proef gesteld, gek genoeg hadden we geen last van de woelige zee als we er zelf in zaten. We mochten de dolfijnen niet aanraken maar ze zwemden gewoon vlak naast ons. We moesten ze entertainen en lokken met bepaalde bewegingen of geluiden. De muziek van lady gaga slaat blijkbaar niet alleen aan bij de mens maar ook bij de dolfijn, ze hielden vooral van 'pokerface'. Na de zwemtrip liepen we nog even rond in Akaroa en reden daarna naar Christchurch waar we voor enkele dagen blijven tot we weer het vliegtuig moeten nemen naar Sydney op vrijdag. Eerlijk gezegd kijken we er niet naar uit om terug op een vliegtuig te zitten... De volgende keer dat jullie dus horen van ons, bevinden we ons op Australisch grondgebied (als we binnen mogen tenminste). Vele groetjes!

Woopsidaisy!

Van vorige zondag tot vrijdag verbleven we zoals gezegd in Pleasant Point bij gastvrouw Jenny, die erg veel het woord 'woopsidaisy' in de mond nam. We knapten voornamelijk haar tuin op (=onkruid wieden) en ze toonde ons enkele 'swimming holes' in rivieren. We hadden ook het geluk dat haar buren paarden hebben en we dus enkele ritjes op de paarden hebben kunnen maken, jippie! Onze kookkunsten verbeteren ook dagelijks, we maakten onder andere voor Jenny Gentse waterzooi wat met verve slaagde dankzij Piet! "Joke en Suzanne, wat hebben we vandaag geleerd? 1 ... "
Vrijdag reden we naar Gore en konden we genieten van mooie landschappen op de weg er naartoe. We maakten ook een tussenstop bij lake Tekapu, een meer met een speciale blauwe kleur. In Gore konden we overnachten bij Valerie en haar leuke familie, de volgende dag vertrokken we echter alweer richting Te Anau met de bedoeling Milford of Doubtful Sounds te gaan bezoeken. We kozen uiteindelijk voor Milford Sounds omdat een boottripje daar wat zachter was voor de portemonnee. In Te Anau droomden we weer van de jade juwelen die we zo graag willen kopen en genoten we van een portie 'chicken en chips'. Diezelfde avond reden we nog naar Milford met de gedachte dat dat wel een plaatsje zou zijn met mogelijkheden tot overnachting. Niet dus. En de mogelijkheden die er waren waren onmogelijk (te duur of volzet). Er zat dus niks anders op dan in de auto te slapen, we bleken ook niet de enigen te zijn die met dit probleem zaten.
Na een relatief goede nacht in de auto (alles is beter in vergelijking met slapen in het vliegtuig) moesten we vroeg op voor onze anderhalf uur durende boottrip door Milford Sounds. De trip was zeker de moeite waard, het was echt prachtig en tot nu toe het mooiste wat we gezien hebben. Doordat de boottrip vroeg in de ochtend was, gaf dit ook wat meer sfeer. We kregen ook thee of koffie met lekker muffins aangeboden, mmmmm! Het water was ook kalm dus met zeeziekte kregen we niet te maken.
Na de boottrip moesten we dezelfde baan weer op als we gekomen waren, maar dit keer maakten we tussenstops en deden we af en toe wat kleine wandelingetjes. We maakten onder andere een stop bij Mirror Lake. We reden verder door naar Queenstown waar we tot morgen blijven. Het stadje zelf heeft wel sfeer maar is veel kleiner dan verwacht. Vandaag bezochten we het oudste huis van de stad 'Williams cottage' wat omgetoverd is in een gezellige shop en waar je ook wat lekkers kunt drinken (wat we ook deden). We bezochten Queenstown garden, de mediterranean market, underwater observatory, genoten erna van een lekker ijsje bij Patagonia die Belgische chocolade gebruiken en legden ons daarna in het zonnetje aan het meer. En straks zullen we onszelf nog eens verwennen met een lekker etentje. Tot volgende week!

Cheers!

Maandag zijn we zoals eerder gezegd het nationaal museum van NZ gaan bezoeken en hebben we de ferry genomen naar het zuidelijk eiland. De overzet verliep goed, zonder enige maaginhouden die geledigd werden. Meteen konden we al zien dat het zuidelijk eiland indrukwekkender was qua landschap wanneer we in de haven toekwamen. Het weer was er in tegenstelling tot onze verwachtingen beter dan de laatste dagen op het noordelijk eiland. Die dag reden we nog naar Nelson waar we ons 's avonds volstopten met het vertrouwde Mc Donalds eten.
Dinsdag bezochten we het stadje Nelson, op zich is er niet zoveel te zien buiten een idyllisch kerkje, maar er hangt wel sfeer. Zo hangen er over heel de stad manden met bloemetjes in. Ook bezochten we een juwelier die de juwelen voor de LOTR films gemaakt heeft. We boekten die dag ook onze trip voor de volgende dag, een kayak- en wandeltocht door het Abel Tasman park. Die avond reden we dan ook naar Marahau waar we de volgende ochtend verwacht werden. We kwamen er wel met wat vertraging aan doordat we verkeerd reden, maar het is de eerste keer dat dit gebeurt dus het is wel eens toegestaan.
Woensdag werden we met de watertaxi (gewoon een boot dus) opgepikt in Marahau en werden we ergens gedropt aan een strandje waar we met de kayak de zee opgingen. We stonden onder begeleiding van Sally die precies niet veel andere woorden kende dan "sweet" en "cool". We gingen naar een eilandje waar zich een kolonie zeehonden moest bevinden, alleen kregen we buiten wat zwarte plekken die we in de verte zagen geen te zien. Een teleurstelling dus. Wel zwom er op een bepaald moment een pinguin langs onze kayak, wat onze dag alweer een stukje beter maakte. Het kayakken zelf met joke als stuurman en suzanne als navigator verliep vlotjes. Na het kayakken kregen we een relatief lekkere lunch aangeboden en werden we daarna losgelaten in het park. De wandeling was zeker de moeite, maar jammer genoeg wat kort. We konden echter niet verder stappen want we werden op een bepaalde plaats weer opgepikt met de watertaxi.
Donderdag reden we van Marahau naar Blenheim, een regio bekend voor de wijngaarden. We zaten op een mooie camping langs een beekje waarlangs een weide met schapen lag. Op het noordelijk eiland vroegen we ons al af waar al die dieren bleven, maar ze zitten dus zo lijkt het ons vooral op het zuidelijk eiland.
Vrijdag huurden we een fiets en reden we langs de wijngaarden en bezochten we ze uiteraard ook. De eerste wijngaarden vielen goed in de smaak, zo zijn Saint Clair en Cloudy Bay aanraders. De wijngaarden erna vielen wat tegen, ofwel kwam dit gewoon omdat heel de tijd wijn proeven gewoon saai wordt. We bezochten ook een chocoladefabriek. Toen we binnenkwamen zeiden ze meteen dat ze de beste chocolade hadden na Belgie. We waren blij dat ze zelf goed beseften op welke plaats ze stonden, maar hun chocolade was om eerlijk te zijn ook erg goed, de beste die we tot nu toe geproefd hebben. Naar het eind van de dag toe werd het fietsen wat minder leuk, ze zaten dan ook niet comfortabel en we voelen nog steeds op bepaalde plekken wat pijn.
Zaterdag reden we naar Kaikoura, een stadje die bekend staat voor het marine leven. We deden de Peninsula Walkway wat zeker de moeite waard was. Onze teleurstelling dat we geen zeehonden gezien hadden werd die dag ook goedgemaakt. We kwamen enkele zeehonden tegen en konden ze van dichtbij aanschouwen. Het zijn echte luierikken en aanstellers. 's Avonds gingen we nog eens uit eten en kregen we een seafood platter voorgeschoteld. We aten gigantische mosselen, eerlijk gezegd zijn die die we thuis eten wat beter, hier smaakten ze meer naar de zee. We aten ook echte krab, alleen was het een waar gevecht om het eetbare gedeelte uit de krab te krijgen. Zoals een local tegen ons zei "you really have to get into it".
Vandaag zijn we nog even in Kaikoura waar een tsunami alarm afgekondigd werd, maar nu blijkt dat er toch weinig risico is. Straks vertrekken we toch landinwaarts met de auto richting Pleasant Point, waar Jenny, onze gastvrouw, op ons wacht. We verblijven daar normaal gezien een goeie 5 dagen en zullen daar wat helpen met het verzorgen van de dieren en het onderhouden van de tuinen.
Dikke kusjes aan het thuisfront!